HEPLIK ve HİÇLİK


"Hiçbir şey olmadığımı gördüğümde bu, hikmettir. Her şey olduğumu gördüğümde bu, sevgidir. Hayatım bu ikisi arasında gidip gelmekten ibarettir" diyor, Nisargadatta Maharaj.

"Hiçbir şey olmadığımı gördüğümde bu, hikmettir. Her şey olduğumu gördüğümde bu, sevgidir. Hayatım bu ikisi arasında gidip gelmekten ibarettir" diyor, Nisargadatta Maharaj.

Ana rahmine düştügümüz an'dan itibaren aslında bir boşluğun içinde o boşlugu doldurmak üzere yol alıyoruzdur. Genişledikçe dolan boşluk ile oluşan algımız Hepliktir. İlk varoluşumuza göre gittikce esneyen ve genisleyen bir alanda devasa bir boşlugu kaplayan varlık deneyimine açılırız.

Boşluk tumuyle doldugunda ve bir alan kalmadığında ise çok daha büyük bir boşluğun içine doğarız. Bunun adı dünyadır. Içine doğduğumuz dünyanın boşluk deneyimi ile hiçlik algısına açılırız. Büyüyen bedenlerimizin ve aynı büyüme ile uyumlu olmayan bilincimizin çelişik hali heplik deneyimimizi unutmaya ve zihinlerimizi hiçlik algısında tutmaya sebep olur.

Yaşam sürecinde kurduğumuz ilişkiler genelde boşluk doldurmak üzere seyreder. Birbirimizin hayatında boşlukları gözetler dururuz. Rahimdeki sınırlı alan deneyimi ile potansiyelimiz olan daha büyük bir boşluğa açılma, genişleme ve yayılma deneyimini kaçırırız. Çekirdek ilişkiler üzerinden heplik hatıramızın canlanmasını bekleriz. Hatıraya bağlanamadığımızda ise bedenimizdeki boşlukları doldurma çabasına gireriz. Bundan en çok muzdarip olan genelde midemiz veya genital organlarımız olur.

Koşullanmalarla sınırlanan zihnin tüm sınırlılıklardan özgürleşip dünya rahminin içini doldurması ve her şey olduğu gerçegine uyanması ile geriye tek bir deneyim kalır. Sevgi.

Boşluk, sanıldığı gibi bir korku değildir. Korku, boşluğu dolduramamaktan gelir. Kaygıyla oluşan çaba ise, zihnimizde yer eden kalabalık düşüncelere ve bilinçsizce oluşan "alan ihlallerine" sebebiyet verir.

Boşluk deneyimimizin içinde olan herşey ve hiçbir şey olma hali hepimiz için tanıdık ve bildiktir. Ana rahmindeki heplik bilgisini bilince çıkardığımızda dünya rahmindeki hiçlik bilgisi ile uyumlu hale gelir.

Bu senin Sevginin hikmetini görmen ve aynı zaman da hikmetle sevgiyi deneyimlemen manasına gelir.

Ps: Varlık, bilgi ve değer üzerine tam ve bütün bir bilgiye ulaşılmasına hikmet (bilgelik) denir.

Sevgi ve Hikmet ile:)

SIK SORULAN SORULAR

GERİ BİLDİRİMLER


Tüm yorumlar

MERYEM'DEN MEKTUPLAR

Ya Dost;

Zihninin en uzak ve karanlıklarına terk ettiğin,

Dışsallaştırdığın İlahi Sevgili,

Ete kemiğe bürünmüş, "yar" diye "yaren" diye görünmüştür oysa.

O'ndan gelen el'dir kim bilir kaç kez dokunduğun,

Sırrı Sükûtta; elin ele, elin Hak'ka davetidir oysa.

O'ndan gelen nazardır kim bilir, baktığın nice gözler,

Sırrı Hûbyar'da; gönlün gönüle, gönlün Hak'ka davetidir oysa.

O'ndan gelen sestir kim bilir, hep işittiğin

Sırrı Vedud'da; zikrin zikre, zikrin Hak'ka davetidir oysa.

O'ndan gelen tatdır kim bilir, dudaklarından içe dolan,

Sırrı Nektar'da zevkin zevke, zevkin Hak'ka davetidir oysa.

O'ndan gelen rayihadır kim bilir, semaya yayılan

Sırrı Oudh'da vecdin vecde, vecdin Hak'ka davetidir oysa 

Sonsuz Rahmet, İhsan, Nimet ve Fazilete açılmanın yolu

seni nasıl seveceklerini kontrol etmekten vazgeçip

hayata ve ilişkili olan her şeye

"beni nasıl istersen öyle sev"

diyebilmektir.

Bu, sevgiye verilen özgürlüktür.

Bu, sevgi anlayışının tümüyle dönüşmesini sağlayan

"cûr'etkar" bir seçimdir.

Gerçek Aşkın vücud bulmuş halidir Kutsal İzdivaç. Tam ve kusursuz bir doyum getirir. Kutsal İzdivaç alanına dahil olan çiftler birbiri ile dengeli olarak yücelir.

Mülkiyet – Sahip olma algısını, Emanete yani Sahip çıkmaya dönüştürmüş olma halidir. Bu izdivaçta uyum; mental, duygusal, fiziksel ve ruhsal olmak üzere tam ve bütündür. Birbirini beslemeye yönelik bu kutsal alana uyanan çiftler için Aşk’ta gerçek bir cennet deneyimi söz konusudur. İfade bulmadığı için ertelenmiş ve bu yüzden birikmiş toksik enerjiler bulunmaz. Her an tertemiz ve arı olarak, ertelenmeden hakkı ile deneyimlenir. Kutsal İzdivaç bir bilinç halidir ve bu bilince ermiş olmak sağlam bir kararlılık gerektirir. Sonradan geliştirilmiş tüm yapay benliklerin terkine niyet ile mümkündür. İzdivacın doğası ve hakikatindeki sırrı, eşzamanlılıktır. Uyum yasası, zamanda eş olma halidir. Zaman içindeki seyir ise bu sanatın ustalığıdır.

Değer bilmekle, değer vermek arasında çok önemli bir fark vardır. Değer verdiğin şeyi büyütür, beslersin ve sonra kaybetme korkusu ile ona sımsıkı yapışırsın. Bu tutsaklıktır. Kendi değerinden şüphe ettiğin için yaptığın bir yatırımdır.

Değerini bildiğinde ise, değerin emanet bilgisine açılır, sahip çıkar, bildiğin o değeri gözetip, sakınırsın. Bu özgürlüktür. Ne kendi değerinden, ne de yaratılmışların değerinden şüpheye düşmezsin. Değer bilgisinin netliği kesintisiz şükür halidir.

HABERDAR OL

Etkinliklerden ve son yazılardan haberdar olun.

@